she loves you yeah yeah yeah

en al dansend op platen van The Beatles

ben jij mijn pauzeknop

wanneer mijn hoofd dreigt te overstromen

jouw woorden

mijn zandzakjes

Londen

Stomme ooievaar. Ge zijt 20 jaar geleden volledig de mist ingegaan. Misschien wel letterlijk, want je miste de afslag richting Londen. Serieus, dat moest mijn geboortestad zijn! De stad waar het heerlijk veel regent met grijze wolken inbegrepen. Waar ik ondergronds kan verdwalen door het veel te ingewikkelde metrosysteem. Dan kan ik er uit pure frustratie de bus nemen, alleen al omdat ze rood zijn en twee verdiepingen hebben! Londen, de stad waar jongens in jeanshemdjes niet uitgelachen worden en men niet denkt dat mijn favoriete legging met bloemetjes mijn pyjama is. Je hebt er evenveel vintagewinkeltjes als rode telefoonhokjes en... heb ik al verteld dat het er lekker veel regent? Maar ik woon in Ieper. En misschien is het wel die ooievaar die al de Engelse studenten hierheen brengt, om zijn fout goed te maken. Zo kan ik me, tussen de chocolade-kopende-Britse-accentjes, toch nog een beetje in Londen wanen.

Daar is hij weer. Al strompelend komt hij uit de fietsenstalling tevoorschijn. Hij ploft zijn werktas neer voor de ingang en wandelt weg. Terwijl hij duidelijk geniet van zijn korte trip naar de rekken met metrokrantjes, kijk ik naar zijn tas die daar nu eenzaam staat te blinken. Hij gaat ervan uit dat niemand die ooit zou wegnemen of stelen. Het is zijn ritueeltje. Ik heb al vaak de neiging gehad die toch eens te verstoppen, al zou ik zoiets natuurlijk nooit durven. En wanneer hij aan zijn terugweg begint met de neus verscholen in zijn krantje, weet ik dat die jonge knaap wellicht weer zal opduiken. Elke dag op hetzelfde plaatsje. Ik twijfel er eigenlijk aan of hij wel echt jong is, ik ben er nooit echt goed in geweest iemands leeftijd te schatten. Hij begint hier en daar al wat haar te verliezen maar toch komt hij nog heel kinderlijk over. Met zijn muts die net niet tot over zijn oren geraakt, zijn ronde bril en hoofd verscholen tussen zijn opgetrokken schouders, wekt hij bij mij altijd een gevoel van medelijden op. En wanneer hij plots rondjes begint te wandelen en tegen zichzelf begint te praten, is het tijd voor Madam Hak. Met die zelfzekere blik in haar ogen, geblondeerde haren en een sterke parfumgeur om haar territorium af te bakenen. Ik hoop nog elke ochtend dat ze haar voet omslaat, of toch op z'n minst één van haar torenhoge hakken breekt. Al zou ik haar de aandacht niet gunnen die ze daarvoor van menig mannelijke passanten zou krijgen. Meer sympathie heb ik voor dat kleine, bleke meisje. Elke morgen, wanneer ze het rinkelen van de slagbomen hoort, snelt ze het station uit om toch zeker bij de eerste wagon te geraken. Met haar felblauwe jas en veel te ruime broek wacht ze ongeduldig om naar haar vaste plekje in de wagon te lopen.


Elke ochtend dezelfde mensen met dezelfde gewoontes en kleine ritueeltjes. Ik heb het nooit begrepen, kan er echt niet bij hoe ze dat toch blijven volhouden. Ikzelf, die elke ochtend mijn fiets rechts in de rekken plaats, voor de damestoiletten ga staan met mijn MP3 in de oren, wachtend zodat ik later kan opstappen in de tweede wagon om daar in de derde zetel aan de linker kant te gaan zitten, hecht daar niet zo veel belang aan, aan zo'n ritueeltjes. Laat mij de anderen maar observeren.

do you want to go to the seaside

ik wil zomer. lente mag ook. als de winter maar stopt. in de hoop dat, wanneer dat koude weer weg gaat, het kille gevoel mee verdwijnt. en de warmte weer kan terugkeren. oh god, wat mis ik die warmte. dan maar een kopje muntthee. da’s ook warm, toch? morgen een zoveelste vluchtplan. de zee. om uit te waaien. en alweer te hopen. dat mijn gedachten meewaaien. en in de zee terechtkomen. dan wuif ik ze uit, maar zal ze niet missen. ik reken nogal op de natuur blijkt zo. maar ik reken vooral op jou. waarschijnlijk te veel. dat spijt me, maar ik hou van je.

Ik hou van Vincent, ijsjes, schoenen, zon, foto's, muziek, regenbogen en chocolade. En van mooie dromen, binnenpretjes, sproetjes en het geluid van de regen. Maar waar ik stiekem ook veel van hou, da's van in de auto zitten. Serieus, ik kan daar echt van genieten. Daar zitten, met mijn mp3 in de oren, starend uit het raam om daar kleine toneelstukjes te bekijken. Toneelstukjes die jij, als rijdende regisseur, zelf in elkaar kan steken. In de zomer, dan zie je de heerlijkste kleuren en taferelen. Mensen lopen lachend buiten en je verzint zelf hun verhaal. Of in de winter, even die eenzame man in de sneeuw volgen en denken waar hij naartoe zou gaan. Of als het regent. Kinderlijk kijken welke druppel het snelst langs het raam naar beneden kan komen. Om dan te treuren, wanneer je merkt dat je bijna bij je bestemming bent en de coulissen moet verlaten, om misschien zelf het verhaal te worden.

Deze foto's zijn niet vanuit de auto, maar wel vanuit de trein genomen. Dit magische gevoel heb ik er net iets minder, maar toch vind ik het altijd jammer wanneer ik na een half uur weer uit de wagon moet stappen. Vreemd, maar ik kan echt genieten van een eenzame treinrit. Dan waan ik me even weg van de wereld, alleen met mijn gedachten en muziek. En wanneer de trein remt. Je rugzak voor de zoveelste keer van die zetel valt. De conducteur zijn irritante fluitje bovenhaalt en jij moet knokken om uit te trein te geraken. Dan ben ik weer terug in de realiteit. Aftellen tot ik 's avonds weer op mijn vaste plekje zit. Om weer een half uurtje heerlijk weg te dromen.