do you want to go to the seaside

ik wil zomer. lente mag ook. als de winter maar stopt. in de hoop dat, wanneer dat koude weer weg gaat, het kille gevoel mee verdwijnt. en de warmte weer kan terugkeren. oh god, wat mis ik die warmte. dan maar een kopje muntthee. da’s ook warm, toch? morgen een zoveelste vluchtplan. de zee. om uit te waaien. en alweer te hopen. dat mijn gedachten meewaaien. en in de zee terechtkomen. dan wuif ik ze uit, maar zal ze niet missen. ik reken nogal op de natuur blijkt zo. maar ik reken vooral op jou. waarschijnlijk te veel. dat spijt me, maar ik hou van je.

Ik hou van Vincent, ijsjes, schoenen, zon, foto's, muziek, regenbogen en chocolade. En van mooie dromen, binnenpretjes, sproetjes en het geluid van de regen. Maar waar ik stiekem ook veel van hou, da's van in de auto zitten. Serieus, ik kan daar echt van genieten. Daar zitten, met mijn mp3 in de oren, starend uit het raam om daar kleine toneelstukjes te bekijken. Toneelstukjes die jij, als rijdende regisseur, zelf in elkaar kan steken. In de zomer, dan zie je de heerlijkste kleuren en taferelen. Mensen lopen lachend buiten en je verzint zelf hun verhaal. Of in de winter, even die eenzame man in de sneeuw volgen en denken waar hij naartoe zou gaan. Of als het regent. Kinderlijk kijken welke druppel het snelst langs het raam naar beneden kan komen. Om dan te treuren, wanneer je merkt dat je bijna bij je bestemming bent en de coulissen moet verlaten, om misschien zelf het verhaal te worden.

Deze foto's zijn niet vanuit de auto, maar wel vanuit de trein genomen. Dit magische gevoel heb ik er net iets minder, maar toch vind ik het altijd jammer wanneer ik na een half uur weer uit de wagon moet stappen. Vreemd, maar ik kan echt genieten van een eenzame treinrit. Dan waan ik me even weg van de wereld, alleen met mijn gedachten en muziek. En wanneer de trein remt. Je rugzak voor de zoveelste keer van die zetel valt. De conducteur zijn irritante fluitje bovenhaalt en jij moet knokken om uit te trein te geraken. Dan ben ik weer terug in de realiteit. Aftellen tot ik 's avonds weer op mijn vaste plekje zit. Om weer een half uurtje heerlijk weg te dromen.

loving's for fools

Ik heb een hekel aan zondagen. Vooral tussen 11u45 en 14u30. En dan weer vanaf 18u tot ik ga slapen. De andere momenten ben ik namelijk bij Vincent. Vincent Coomans, de jongeman van mijn dromen. Want tussen 8u en 11u ontwaak ik namelijk naast hem. En tussen 14u30 en 18u hangen we lekker de bejaarden uit. Dat wil zeggen, 'n toertje doen op de vestingen en daarna ne pannenkoek gaan eten. En of ik er elke keer met volle teugen van geniet. Niet alleen van de wandeling en de zoetigheid. Vooral van de heerlijke gesprekken die we ondertussen voeren. Over hoe alles begon, onze angsten, onze dromen.

Dit zijn niet mijn beste foto's. Maar ze geven wel perfect weer hoe ik me op die momenten voel. Vrij. Zonder zorgen. Genietend. Warm. Verliefd. En eigenlijk, wat is een 'goede' foto? Een beeld met de perfecte compositie met de allernieuwste lens bewerkt in de laatst uitgebrachte Photoshop? Of een foto die met heel veel liefde genomen werd. Aan jullie de keuze...

they'll never take the good years

Als klein kindje, was ik een typisch meisje. Ik zat op ballet en alles moest roze zijn. Wanneer iemand mij dan ook vroeg: 'Wat wil je later worden?'; antwoordde ik steevast: PRINSES.

Maar er was één iets, wat ik heel erg graag wou hebben. Ik las erover in sprookjes, ik zag ze in films met prinsessen,... maar nooit gooide de Sint het door de schoorsteen of bezorgde de Kerstman het onder de kerstboom. En nu, omdat we drie jaar samen zijn, kreeg ik het eindelijk van mijn allerliefste Vincent. Héérlijk, zo'n muziekdoosje. Wanneer ik het open, begint een elfje rondjes te draaien op zo'n sprookjesachtig deuntje.

Ik mag dan nu geen klein, roze meisje meer zijn, toch krijg ik er nog steeds niet genoeg van.

'Later ga ik in Gent wonen.'
Dat zei ik toch altijd en dat wil ik nog steeds. Want ik woon niet graag in Ieper.

Neen, Gent is veel leuker, hipper en interessanter.

Mooier ook. En... en dan komt dat kleine stemmetje in mijn hoofd.

Het stemmetje van mijn toekomstige partner.

'Kijk toch eens, in wat voor 'n mooie stad wij wonen?'

En dan neemt die mij mee naar de mooiste plekjes van Ieper, de snoodaard.

En dan. Dan neem ik foto's, en bezwijk ik.